Ołtarz natury

Marcin Sudziński

Chciałbym zaproponować Państwu (jak i samemu sobie) zmianę perspektywy. Na czym miałaby ona polegać w kontekście prezentowanego „pszczelego ogrodu”? Odrzućmy na chwilę myślenie o pszczelarstwie jako zajęciu przynoszącym materialne profity. Zapomnijmy o słoikach z miodem przelewanym z wiader i beczek, o pszczelarskich straganach, degustowaniu i konsumowaniu. Odsuńmy nieco na bok wizję obsługiwania pni pszczelich w słońcu i pocie czoła, ku niezadowoleniu samych pszczół. Usiądźmy w otoczeniu uli, poczujmy wydostające się z nich wieczorne powietrze. Popatrzmy w wylatujące pszczoły jak patrzy się w płomień albo płynącą wodę.

Pszczoła to archetyp. Drzemie w naszej podświadomości, w ukryciu, jest dla nas elementarny. Archetyp ten bezpośrednio powiązany jest z tajemnicą życia: rodzeniem, umieraniem, odradzaniem. Przyjrzyjmy się temu nieco uważniej, zobaczmy ten niezwykły mechanizm, zobaczmy siebie w tym subtelnym i niezwykle złożonym układzie. Odrzućmy na chwilę codzienne troski, stańmy w obliczu cudu przyrody, nad którym nie góruje żaden inny fantastyczny cud. Nie trzeba ich bowiem wymyślać, były i są obecne każdego dnia. Nienachalny, powszechny, bezinteresowny – cud pszczelego gniazda.

MARCIN SUDZIŃSKI
ur. 1978 r. w Lublinie, pszczelarz, kulturoznawca, fotograf, muzyk. w L. 2009-2015 pracował w Ośrodku „Brama Grodzka-Teatr NN” w Lublinie, gdzie prowadził galerię i pracownię fotografii. W 2015 roku wyczyścił blisko trzy tysiące szklanych negatywów z kolekcji „Twarze nieistniejącego miasta”. Jest jednym z uczniów Bogdana Konopki. W latach 2013 i 2015 współpracował przy filmach dokumentalnych w reżyserii Nataszy Ziółkowskiej-Kurczuk: „Twarze nieistniejącego miasta” i „Zawód fotograf”. W 2016 roku zorganizował Miejską Pasiekę Artystyczną w Centrum Spotkania Kultur, którą prowadzi i rozwija poprzez projekty naukowe, działania edukacyjne, rozwój hodowli. W 2020 roku podczas pandemii zorganizował w CSK edukacyjną przestrzeń multimedialną poświęconą pszczołom i edukacji przyrodniczej. Jest członkiem kolektywu artystycznego NoBody powołanego w 2020 roku.

Ogród powstał jako jednak z odsłon długofalowego projektu miejskiego pszczelarstwa w Lublinie, który realizowany jest przez autora i Fundację Krajobrazy. Pasieka rozproszona zakłada stworzenie sieci małych pasiek na terenie miasta, która będą wspierać bioróżnorodność fauny i flory Lublina. Koncepcja aranżacji ogrodu powstała we współpracy z Wojciechem Januszczykiem. W ramach ogrodu znajdował się ul pokazowy, w którym można było podglądać życie pszczół w ulu. Ekspozycji towarzyszył perfomance muzyczny w wykonaniu kolektywu NoBody, pt. Apifonia.